Ξεκινήσαμε ως Lakonistas αυτό το blog με αποκλειστική πρόθεσή μας να μοιραστούμε με τον κόσμο τη χαρά που νιώθουμε και τις ωραίες εικόνες που αποκομίζουμε από τις περιηγήσεις στον τόπο μας. Τη Λακωνία. Βασικό συστατικό αυτής της εβδομαδιαίας επικοινωνίας ήταν εξ’ αρχής η αλήθεια. Θέλουμε να αναδείξουμε το ωραίο και το ιδιαίτερο αλλά δεν προτιθέμεθα σε καμία περίπτωση να μακιγιάρουμε μια πραγματικότητα και να ωραιοποιήσουμε τίποτε. Εξάλλου, η πραγματική δύναμη του Διαδικτύου αλλά και ενός blog είναι η αλήθεια και η κατάθεση ψυχής αυτού που το υπογράφει. Οι άνθρωποι που παρακολουθούν λιγότερο ή περισσότερο συστηματικά τις αναρτήσεις μας, μας ενδιαφέρουν πραγματικά, έχουν πρόσωπο και άποψη και γι’ αυτό θέλουμε να γνωρίζουν πως μαζί τους χτίζουμε μια σχέση εμπιστοσύνης. Μια σχέση που από τη φύση της προϋποθέτει την αλήθεια. Και όπως είχε πει ο Αϊνστάιν «αυτός που είναι απρόσεκτος σε σχέση με την αλήθεια των μικρών πραγμάτων δεν μπορεί να τύχει εμπιστοσύνης στα σημαντικά ζητήματα».
Η «ιδιαίτερη» εισαγωγή αυτής της ανάρτησης ενδεχομένως να σας έχει ξαφνιάσει όμως κρίναμε ότι είναι απαραίτητη με δεδομένο ότι μια ανατροπή μας έβαλε σε ένα δίλημμα ως προς το πως θα διαχειριστούμε την νέα μας ανάρτηση. Αποφασίσαμε όλοι από κοινού να μοιραστούμε μαζί σας την αλήθεια και να μην προσπαθήσουμε να «μπαλώσουμε» τα πράγματα αλλά ούτε και να ρίξουμε την ποιότητα αυτού το οποίο με τόσο μεράκι χτίζουμε σιγά σιγά….
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Είναι Σαββατοκύριακο 19 και 20 Νοεμβρίου 2011 και γνωρίζοντας ότι η Μπριζίτ και ο Μέτρ είχαν υποχρεώσεις στη Σπάρτη αποφασίσαμε να κινηθούμε στην ακτίνα γύρω από τη πόλη και να επιλέξουμε έναν από τους πραγματικά ξεχωριστούς ξενώνες της περιοχής. Σάββατο μεσημεράκι, λοιπόν, φτάνω στον Ξενώνα Μαζαράκη ο οποίος βρίσκεται σε ένα μικρό οικισμό δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά. Τα Πικουλιάνικα. Όσο και οικεία να είναι για μας η περιοχή, έχουμε αποφασίσει να κάνουμε την εξής «άσκηση». Να βλέπουμε τα πάντα μέσα από τα μάτια του επισκέπτη της πρώτης φοράς. Η πρώτη εικόνα που έχει, λοιπόν, ο επισκέπτης είναι απλά καταλυτική. Σαφώς και καθοριστική. Το όμορφο πέτρινο αρχοντικό που αποτελεί το βασικό κτήριο του ξενώνα βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση με συγκλονιστική πανοραμική θέα. Στα δεξιά το Κάστρο και ο λόφος του Μυστρά, μια σιλουέτα γεμάτη δύναμη που δεσπόζει κυριολεκτικά, μπροστά ανοίγεται η λακωνική κοιλάδα με τη πόλη της Σπάρτης και τον Ευρώτα ενώ το πανόραμα ολοκληρώνεται με την οροσειρά του Πάρνωνα που πλαισιώνει τα πάντα σαν μια τέλεια, αρμονική κορνίζα. Ένα ζευγάρι έχει καθίσει στο πλάτωμα μπροστά από τον ξενώνα, πίνει καφέ απολαμβάνοντας τη στιγμή. Τους ζητώ να τους φωτογραφήσω. «Νιώθουμε βασιλιάδες του κόσμου» μου λένε και …. τους πιστεύω! Είναι μια από εκείνες τις «μαγικές» στιγμές που όλα συμπράττουν για να σου δημιουργήσουν ανάταση αλλά και αίσθημα απόλυτης γαλήνης.
Προσπερνώ ένα συλλεκτικό ποδήλατο του ’50 για να μπω στην υποδοχή. Ο λευκός χώρος αναδεικνύει τα έπιπλα και τα ντελικάτα διακοσμητικά. Η «σπιτική» κλίμακα των πάντων σου δημιουργεί μια οικειότητα ενώ το μάτι «χαϊδεύει» τις λεπτομέρειες και τις γωνιές, φτιαγμένες όλες με μεράκι και μαεστρία. Η Παναγιώτα είναι η πρώτη που με υποδέχεται και ενώ εκείνη σερβίρει κάνω μια πρώτη αναγνώριση του χώρου. Σε λίγο καταφθάνει η Μίνα, ο άνθρωπος που ενορχηστρώνει τη φιλοξενία του Ξενώνα. Πρώτη μου σκέψη είναι ότι εκπέμπει τη πληρότητα ενός ανθρώπου που χαίρεται απίστευτα αυτό που κάνει. Η αναγνωριστική συζήτηση καταλήγει σε μια χαλαρή ξενάγηση στο ξενώνα. Οι χώροι έχουν όλοι κοινούς παρανομαστές όμως είναι ταυτόχρονα θεματικοί και ως εκ τούτου μοναδικοί. Το Ρόδι, οι Ουρανοί, η βραβευμένη σουίτα με θέμα την Ελιά. Νιώθω ότι σε μια «Πύλη της Ιστορίας», εκεί όπου η Κλασσική Σπάρτη συναντά το Βυζαντινό Μυστρά, ο Ξενώνας Μαζαράκη είναι ένα ταξίδι στην Ελληνικότητα με «ξεναγούς» στοιχεία που μπόλιασαν την Ελληνική κουλτούρα και ζωή. Πίσω από αυτό το υπέροχο συγκρότημα κρύβεται το πάθος ενός επιχειρηματία με καταγωγή από αυτό τον τόπο. Ο Παναγιώτης Μαζαράκης οραματίστηκε ένα χώρο υποδοχής και φιλοξενίας με όρους ποιότητας που ανταποκρίνονται απόλυτα στην ιστορικότητα της περιοχής και την ομορφιά του τοπίου. Με εκείνο τον ανεξιχνίαστο τρόπο που μαγνητίζει όσους μπορούν να στοιχηθούν στο όνειρό σου, ξεχωριστοί άνθρωποι ήρθαν να συμβάλλουν στη δημιουργία αυτού του χώρου. Από την καταξιωμένη σκηνογράφο Ελένη Μανωλοπούλου που έως ντόπιους τεχνίτες και μάστορες. Περιδιαβαίνοντας στους λίγους διαθέσιμους [λόγω αφίξεων] χώρους ένιωσα πως κάθε τι ήταν ακουμπισμένο στη θέση του με μια αβίαστη σοφία και αγάπη. Κάθε χώρος έγινε σημείο ένωσης της έμπνευσης με την τεχνική. Και το αποτέλεσμα… μαγικό. Η Μίνα με ξεναγεί στην Ελιά, τη βραβευμένη σουίτα του ξενώνα, μια και αργούν ακόμα οι τυχεροί ένοικοί του για αυτό το Σαββατοκύριακο. Σε ένα τόπο της ελιάς, με τα φορτωμένα από καρπούς ελαιόδεντρα να ζώνουν τον ξενώνα, νιώθω ότι αυτός ο χώρος λέει τόσα για την Ελλάδα όσα όλα τα βιβλία του κόσμου μαζί. Όπως, ακριβώς, ένα στίχος του Ελύτη. Ο χώρος που θα μείνω είναι τα Στάχυα. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, το φως και οι χρυσαφιοί τόνοι σε μεταφέρουν αυτόματα στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού….
Είναι μεσημέρι και νιώθω τυχερός που αυτό το Σαββατοκύριακο έχει κατέβει ο κύριος Μαζαράκης με την οικογένειά του. Μας δίνεται η δυνατότητα να καθίσουμε μαζί και να τα πούμε. Η Μίνα αφήνει για λίγο τη δουλειά της για να απολαύσει μαζί μας τσάι του βουνού με μέλι που έρχεται να γλυκάνει τον ουρανίσκο μας. Η συζήτηση αποκαλύπτει ένα οραματιστή που ακολουθεί το ένστικτό του και δίνει σάρκα και οστά στην αγάπη του για τον τόπο. Συζητάμε για την εκπληκτική δουλειά της Ελένης Μανωλοπούλου που δημιούργησε την ατμόσφαιρα των χώρων και τις χρωματικές παλέτες που επιμελήθηκε η, επίσης σκηνογράφος, Εύα Νάθενα διατηρώντας ωστόσο την ελαφράδα και τις ανέσεις ενός χώρου φιλοξενίας. Οι εμπειρίες, οι προκλήσεις, τα σχέδια, οι απογοητεύσεις αλλά και οι συνεχείς επιβραβεύσεις από τους ανθρώπους που φεύγουν αλλά αφήνουν πίσω ένα κομματάκι από την καρδιά τους…. Όλα συνθέτουν ένα έργο ζωής. Η Μίνα μου δείχνει μια κάρτα που της έστειλε ένα ζευγάρι Φιλανδών ως δείγμα ευχαριστιών για την εμπειρία που έζησαν στο Ξενώνα Μαζαράκη. Την κρατά σαν φυλακτό και δεν απορώ καθόλου γι’ αυτό…
Είναι απόγευμα. Βρίσκομαι στα Στάχυα… απολαμβάνοντας τη θαλπωρή του τζακιού. Μπριζίτ και Μέτρ θα ανέβουν για λίγο και στη συνέχεια θα πάμε στα «Χρώματα». Ένα μικρό εστιατόριο σκαρφαλωμένο στη πλαγιά των Πικουλιανίκων πραγματικά ιδιαίτερο….. Μου φέρνει στο νου τα γραφικά εστιατόρια της Ευρώπης τα οποία ξετρυπώνουν οι καλοφαγάδες και οι λάτρεις του αυθεντικού και ξεκινούν από την άκρη της χώρας για να ζήσουν την εμπειρία τους… Εγώ έχω βρεθεί εκεί αρκετές φορές. Για τα παιδιά θα είναι η πρώτη τους.. Προς το παρόν όμως, είμαι βουτηγμένος στα Στάχυα. Όπως όλοι τα διαμερίσματα, έτσι και στα Στάχυα συναντιέται η Ελλάδα του ’50 με τις σύγχρονες γραμμές. Αντικείμενα της λαϊκής παράδοσης τοποθετούνται με μια σύγχρονη ματιά αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητά τους ενώ οι εκτυπώσεις αποθεώνουν το θέμα του κάθε δωματίου. Το αποτέλεσμα έχει τη φινέτσα που επιβάλλει ο αυτοκρατορικός Μυστράς και αναδύει το άρωμα μιας Ελλάδας η οποία μπορεί να χάνεται «εξωτερικά» αλλά παραμένει ριζωμένη βαθιά στην ελληνική ψυχή.
Μπριζίτ και Μέτρ καταφθάνουν για να καταστρώσουμε σχέδια μπροστά στο τζάκι. Απολαμβάνουμε το χώρο και συνειδητοποιούμε πως η αισθητική «υπηρετεί» το φιλοξενούμενο και όχι το αντίθετο. Χαιρετάμε τη Μίνα και ανεβαίνουμε στα Χρώματα. Είναι Σάββατο βράδυ και ο boutique χώρος τους είναι γεμάτος από κόσμο. Ο Νίκος, ιδιοκτήτης των Χρωμάτων και ο αδελφός του Βασίλης, έχουν στήσει ένα πραγματικά «ζεστό» εστιατόριο ενώ ο chef Αποστόλης είναι η γεννήτρια εμπνεύσεων και γεύσεων στη κουζίνα. Σε εποχές που νιώθουμε τη χαρά και τη θετικότητα να «στραγγίζει», τα Χρώματα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα καταφύγιο αντίστασης. Νιώθεις τη χαρά και την επικοινωνία να ξεχειλίζουν, τα χρώματα στις deco λεπτομέρειες να σου φτιάχνουν τη διάθεση και φυσικά τα πιάτα να απογειώνουν όλες σου τις αισθήσεις. Η τριάς μας απόλαυσε υπέροχη κολοκυθόσουπα – σήμα κατατεθέν πια – «σαλάτα Χρώματα» με τα ρόδια να λαμπιρίζουν και κυρίως πιάτα που ισορροπούσαν ανάμεσα στο παραδοσιακό και στο δημιουργικό. Για επιδόρπιο πορτοκαλόπιτα με παγωτό καϊμάκι. …. Η μικρή ξυλόσομπα, ανάμνηση από το χτες, ο βράχος που δεσπόζει μέσα στο χώρο και στηρίζει με δύναμη την επιχείρηση αλλά κυρίως το χαμόγελο των ανθρώπων του, κάνει τα Χρώματα μια εμπειρία που ξεφεύγει από το στενό πλαίσιο ενός εστιατορίου.
Είναι 6 και τέταρτο. Χωρίς ξυπνητήρι σηκώνομαι … ώρα που δεν είναι καθημερινή ρουτίνα. Το κάλεσμα της θέας της Ανατολής ήταν ακαταμάχητο. Παίρνω τη φωτογραφική μηχανή, ντύνομαι καλά και βγαίνω έξω. Ησυχία. Σχεδόν ονειρική. Στα δεξιά η σιλουέτα του κάστρου του Μυστρά. Μια απαλή πάχνη τυλίγει την κοιλάδα. Και μια έκρηξη χρωμάτων σημαίνει την πανηγυρική έξοδο του Ήλιου από τον Πάρνωνα. Σκέφτομαι ότι ο Ξενώνας θα πρέπει να επιβάλλει αυτό το πρωινό ξύπνημα στους επισκέπτες του. Είναι απλά μια υπενθύμιση της αγάπης στη ζωή. Δεν υπάρχουν λόγια…. Η μηχανή μου δε σταματά τα κλικ.. Μεθυσμένος από αυτή την εμπειρία περιμένω Μπριζίτ και Δάσκαλο για να πάρουμε πρωινό στα Στάχυα. Ανοίγουμε όλοι μαζί τη πόρτα στη Μίνα. Εμφανίζεται … με τα καλάθια. Ένα υπέροχο ελληνικό πρωινό περιμένει τους φιλοξενούμενους του Ξενώνα κάθε πρωί στο χώρο τους. Οι συσκευασίες, τα πιάτα, όλα μας γυρίζουν στο 50 όπου όλα μύριζαν σπιτική αγνότητα. Οι μαρμελάδες, το σύγκλινο, τα παξιμάδια με ταχίνι και μέλι, το κέικ, ο καφές, ο φρέσκος χυμός πορτοκαλιού, οι ελιές…. Νιώθουμε τόση χαρά να βλέπουμε να κυριαρχεί πια η επιστροφή στη παραδοσιακή ελληνική διατροφή… πόσο μάλλον στη Λακωνία, ένα τόπο ευλογημένο και πλούσιο.
Καθόμαστε λίγο στη βεράντα των Σταχυών. Η θέα είναι εκπληκτική. Περιδιαβαίνω λίγο τους εξωτερικούς χώρους του Ξενώνα βγάζοντας φωτογραφίες. Πέτρα και ξύλο, καρέκλες του σκηνοθέτη με εκτυπώσεις με το θέμα του κάθε δωματίου, μια γάτα σεργιανίζει, τα σημεία με τη ξυλεία των τζακιών, λουλούδια της εποχής απολαμβάνουν τον πρωινό ήλιο, μια ρεματιά με κυκλάμινα. Ένα παράξενο «ψηφιδωτό». Αποτυπώνω τις τελευταίες εικόνες. Είναι ώρα να φύγουμε. Η Μίνα μας ξεπροβοδίζει. Το συναίσθημα παράξενο. Νιώθουμε τόσο πλήρεις αλλά ταυτόχρονα αφήνουμε και ένα κομμάτι μας πίσω. Ένα κομμάτι που θα «διεκδικήσουμε» σύντομα. Αυτό νομίζω ισχύει με όλους όσους περνάνε την αυλόπορτα του Ξενώνα Μαζαράκη. Θυμάμαι το βιβλίο των επισκεπτών που είχα ξεφυλλίσει την προηγουμένη. Όλοι σχεδόν τέλειωναν με το «θα ξανάρθουμε σύντομα»….
Στα «Χρώματα» ξανά. Πρωί τώρα. Περιήγηση στην πηγή που βρίσκεται δίπλα. Όλοι κινούνται σε έντονους ρυθμούς γιατί το μεσημέρι της Κυριακής το εστιατόριο είναι ανοιχτό. Φωτογραφίζουμε τη συλλογή από κολοκύθες, το πανόραμα της βεράντας, τα παιχνίδια της Κίρας, του ροντβάιλερ, με το Μέτρ, τις κολοκύθες που κρέμονται από ψηλά. Η πηγή δίπλα και τα μονοπάτια, ο ήχος του τρεχούμενου νερού, η βλάστηση. Ένα ανεπιτήδευτο σκηνικό γεμάτο ομορφιά. Αγριολούλουδα και αγριόχορτα παντού. Νιώθουν ευλογημένα στην υγρασία του ανήλιαγου σημείου. Αναρωτιόμαστε πως έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να βουλιάζει τις Κυριακές στους καναπέδες και να μην κάνουμε δώρο στον εαυτό μας την ολοκληρωτική απόλαυση που χαρίζει η συνάντηση με τη Φύση.
Λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια, το μεσημέρι μας βρίσκει να ανεβαίνουμε ένα μονοπάτι για να οδηγηθούμε σε ένα εκκλησάκι στην κορυφή του λόφου. Με θέα στο χωριό Τρύπη και με το άνοιγμα της κοιλάδας να σε προκαλεί να βγάλεις φτερά και να πετάξεις, νιώθουμε ταυτόχρονα ένα αίσθημα βαρύ για την εγκατάλειψη που έχουν επιφυλάξει στο χώρο…
Το αυτοκίνητο μας φέρνει σε ένα χωριό πίσω από το βράχο του Μυστρά. Το Βλαχοχώρι είναι μια προτεινόμενη διαδρομή από τον Ξενώνα για ποδήλατο και εμείς βρεθήκαμε να ανεβοκατεβαίνουμε σε ένα σχεδόν εγκαταλελειμμένο χωριό που σε ξαφνιάζει με την ομορφιά του. Βλέποντας το εκτυφλωτικό κίτρινο των δέντρων, σκεφτόμαστε ταυτόχρονα το … επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Χρώματα στον Ξενώνα, χρώματα στα Χρώματα, χρώματα σε μια Φύση που μοιάζει να μη θέλει να δεχτεί το Χειμώνα.
Ο επίλογος του Σαββατοκύριακου έρχεται με μια βόλτα στην πάνω είσοδο του αρχαιολογικού χώρου του Μυστρά. Μια απαλή αύρα βγαίνει από την Πύλη και τις πολεμίστρες μεταφέροντας ήχους μιας άλλης εποχής όταν η Καστροπολιτεία ήταν ένα πολύτιμο πετράδι της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο χρόνος δε μας επιτρέπει να μπούμε στον αρχαιολογικό χώρο. Ούτως ή άλλως έχουμε αποφασίσει να ζήσουμε την εμπειρία αυτή ολοκληρωμένα. Κατεβαίνουμε προς την Σπάρτη. Βλέπουμε τους ναούς αγκιστρωμένους στο λόφο και τον ήλιο να νικιέται από τη σκιά του Ταΰγετου. Ο Μέτρ οδηγεί αργά. Σαν να μας βάζει σε μια διαδικασία χαλαρής αποσυμπίεσης. Σαν να μας δίνει χρόνο για να αφήσουμε πίσω αβίαστα αυτό το κλίμα ονείρου και να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα….
Είναι απογευματάκι πια στη Σπάρτη. Είμαστε στο Εν Χατίπι. Το γραφικό εστιατόριο της Σπάρτης γνωστό για την προσήλωση του στην Ελληνική Γαστρονομία κάνει την ετήσια Γιορτή Γευσιγνωσίας και Οινογνωσίας. Ο Μιχάλης Τσαγγάρης, αδελφός της Μπριζίτ, έχει στήσει ένα πανηγύρι γεύσεων που ο κόσμος το περιμένει κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Με ένα αίσθημα γλυκιάς κούρασης, ένα πιατάκι με καλούδια, μια φέτα ζυμωτό ψωμί με πρωτόλαδο και συνοδεία κρασιού, κάνουμε τον απολογισμό του Σαββατοκύριακου και οργανώνουμε την παρουσίαση στο Lakonistas……..
Ξαφνικά… όλα φρενάρουν απότομα. Δεν μπορούμε να περιγράψουμε το συναίσθημα πτώσης στο κενό που νιώσαμε όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ένα λάθος στην κάρτα μνήμης της φωτογραφικής μηχανής είχε αφήσει τη κάρτα άδεια. Τα κλικ έγιναν. Οι εικόνες ταξίδεψαν μέσα μας χωρίς όμως να αφήσουν κανένα ίχνος….. Μουδιασμένοι – σχεδόν σοκαρισμένοι - νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε πια. Με έντονη τη φόρτισή μας αποφασίζουμε ότι οι φωτογραφίες των «παρασκηνίων» που βγάζουμε με δυο pocket κάμερες δεν μπορούν με κανένα τρόπο να υποκαταστήσουν τις εικόνες που είχαμε αποτυπώσει. Εικόνες πραγματικής ομορφιάς. Η απόφαση είναι δραστική και έρχεται και από τους τρεις μας. Αυτή η ανάρτηση θα μείνει χωρίς φωτογραφίες. Προσπαθήσαμε να δουλέψουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε τις λέξεις και τις ντύσαμε με αγάπη και αλήθεια ελπίζοντας ότι θα καταφέρουμε να σας ανοίξουμε την πόρτα στο όνειρο που ζήσαμε… Τώρα πια, που αντιληφθήκατε την επιλογή αυτής της «ιδιαίτερης» εισαγωγής, σας προσκαλούμε να ταξιδέψτε μέσα από την αφήγησή μας και σας προκαλούμε να φτιάξτε μόνοι σας τις εικόνες. Ίσως σας δίνουμε ένα παραπάνω κίνητρο για να βρεθείτε οι ίδιοι εκεί πιο γρήγορα! Στο τόσο φιλόξενο Ξενώνα Μαζαράκη, στα Χρώματα και στην περιοχή θα επιστρέψουμε ξανά εν ευθέτω χρόνω. Έχουμε ένα επιπλέον άλλοθι!
Σας ευχαριστούμε από την καρδιά μας για την κατανόησή σας. Κάποιες φωτογραφίες από αυτό το Σαββατοκύριακο θα αναρτήσουμε στην σελίδα των Lakonistas στο facebook: Lakonistas | Η Λακωνία από μέσα. Να είστε καλά!
Ήταν ένα Σαββατοκύριακο αφιερωμένο στην ομορφιά και γι' αυτό κλείνουμε αυτή την παρουσίαση με τη φωτογραφία ενός πανέμορφου όστρακου που βρήκαμε στο μονοπάτι που οδηγεί στο εκκλησάκι που βρίσκεται λίγο βορειότερα του Ξενώνα Μαζαράκη.
"Never lοose an opportunity of seeing anything beautiful,
for beauty is God's handwriting". R.W. Emerson.
