Βρίσκεστε στην πύλη εισόδου του Ταϋγέτου. Πριν ανεβείτε στο Καταφύγιο του «Τρούλου του Μοριά» απολαύστε μια ολοκληρωμένη ταξιδιωτική εμπειρία στο Ξηροκάμπι | Ταλετόν

Ως Lakonistas, με τις εξορμήσεις εντός της Λακωνίας θέλαμε να δείξουμε σε εμάς τους ίδιους πόσο λίγο γνωρίζουμε τον τόπο μας. Δεν περιμέναμε ωστόσο να επαληθεύσουμε αυτή την αίσθησή μας τόσο γρήγορα! Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, η γνωριμία μας με το Ξηροκάμπι, διαμέρισμα του διευρυμένου πλέον Δήμου Σπάρτης, ήρθε να μας ταρακουνήσει για τα καλά. Η «πύλη του Ταϋγέτου» στις ρίζες του μεγαλόπρεπου βουνού ήταν μια κυριολεκτική αποκάλυψη. Μόλις ένα τέταρτο από το κέντρο της Σπάρτης, το Ξηροκάμπι ξεδιπλώθηκε φανερώνοντας  ένα τόπο με κρυμμένη γοητεία. Η όλη εμπειρία μας απέδειξε πόσο σημαντικό είναι το να έρχεσαι  σε επαφή με τη Φύση, την Ιστορία και, πάνω απ’ όλα, με τους ανθρώπους που μοιράζεσαι τον ίδιο τόπο και τον ίδιο ουρανό. 

   Στην καρδιά του Ξηροκαμπίου.Το μήνυμα είναι σαφές. Βρίσκεστε σε ένα τόπο της ελιάς.

Η «μαγική» λέξη για το Ξηροκάμπι είναι η λέξη «Καταφύγιο». Βλέπετε είναι το τέλειο σημείο για να συνδυάσεις τις εξορμήσεις στη Λακωνική κοιλάδα με την άνοδο στον Ταΰγετο και ειδικότερα στο ορεινό του Καταφύγιο. Το δικό μας «καταφύγιο» στο Ξηροκάμπι ήταν ο Ξενώνας «Ταλετόν». Το … πρωτότυπο όνομά του το οφείλει στην ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου [τη γνωστή και ως «πυραμίδα»] και για να μην ξεχάσουμε ποτέ το σωστό τονισμό της απομονώσαμε το ΟΝ. Έτσι, είπαμε να πατήσουμε το ON στην χαλάρωση και το OFF στην καθημερινότητα που καταφέρνει τόσο εύκολα να μας αποφορτίζει. Και όμως … το Ταλετόν δεν είναι φτιαγμένο μόνο για να σε χαλαρώνει….

       Βρίσκεστε στην Πύλη του Ταυγέτου. Κορυφή και το Καταφύγιο περιμένουν 

τους ορειβάτες και όχι μόνον.

      Ο πύργος της εισόδου του Ταλετόν. Ένα κτήριο βιομηχανικής Αρχαιολογίας ζωντανεύει.

       ΟΝ.... γιατί στο Ταλετόν νιώθεις να αφυπνίζεσαι!

Μπριζίτ, Δάσκαλος και Μετρ φτάσαμε το Σάββατο το απόγευμα ολίγον καραβοτσακισμένοι από μια «έντονη» εβδομάδα. Φύγαμε από το σπίτι μας …. για να βρεθούμε…. σε ένα πανέμορφο σπίτι φίλων! Αυτή, πραγματικά είναι και η πρώτη εντύπωση του επισκέπτη. Το σαλόνι του ξενώνα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μεγάλο σπιτικό σαλόνι που σε κάνει άμεσα να νιώσεις θαλπωρή και γλύκα. Ο κύριος Δώρος Σολωμός, ιδιοκτήτης του ξενώνα, πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, άνθρωπος με αισθητική και κουλτούρα αλλά, πάνω απ’ όλα, παθιασμένος με το Ξηροκάμπι και τη Λακωνία, δίνει σάρκα και οστά στην  ξηροκαμπίτικη φιλοξενία. Μια μεγάλη παρέα φίλων του ξενώνα είχε συνάντηση γύρω από το τζάκι και η πρόσκλησή τους να ενταχθούμε ήταν απλά ακαταμάχητη.

                    Και όμως... είναι το σαλόνι του Ταλετόν. Ζεστό και με χαρακτήρα!

   Δώρος Σολωμός. Ένας άνθρωπος που μας ενέπνευσε με την αγάπη του για το Ξηροκάμπι.

Μια ωραία βραδιά και απρόβλεπτη «τελετή υποδοχής» ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της οποίας, απαρνηθήκαμε αρκετές φορές τη βολή των καναπέδων για να ξεψαχνίσουμε τις γωνιές του Ταλετόν … Η μεγαλύτερη έκπληξη έρχεται από το χώρο κάτω από την υποδοχή. Το σήμα κατατεθέν του Ξενώνα είναι ένας τεράστιος μαρμάρινος αποθηκευτικός χώρος ελαιολάδου. Μην ξεχνάμε παρακαλώ ότι βρισκόμαστε σε ένα κατεξοχήν ελαιότοπο! Το εκπληκτικό αυτό «πηγάδι» σε κάνει να σκεφτείς εποχές όπου οι τεχνίτες ήταν άφθαστοι καλλιτέχνες. Η σφραγίδα με τα βοτσαλωτά δάπεδα της ντόπιας καλλιτέχνιδας Δήμητρας Κολομβάκου δίνει μια αίσθηση συνέχειας στη μαστοριά και το μεράκι που φυτρώνει πλούσιο σε αυτό το τόπο. 

     Το μικρό μπαλκονάκι που σου επιτρέπει να δεις τη μοναδική δεξαμενή ελαιολάδου.

 Ο πάτος της δεξαμενής. Ένα αριστούργημα Τέχνης και Τεχνικής.

Σύγχρονο βοτσαλωτό δάπεδο με τεχνική πραγματικά παλιά. Εδώ ένα σύμβολο της ελιάς.

Μαγνητισμένοι και οι τρεις από την εμπειρία ανεβαίνουμε πάλι στο χώρο της υποδοχής όπου μπορείς να βρεις εκδόσεις και πλούσιο υλικό το οποίο ανοίγει πολλούς ορίζοντες στον περιηγητή …. Ως Σπαρτιάτες γνωρίζουμε το Ξηροκάμπι σαν τόπο με έντονη κουλτούρα και «άποψη» και η είσοδος στο Ταλετόν καθρεπτίζει απόλυτα αυτό το χαρακτηριστικό του τόπου. Όσες φορές φωλιάσαμε στο καθιστικό ή στον υπέροχο υπερυψωμένο οντά με τους φεγγίτες στην οροφή είχαμε παντού πρόσβαση στη … γνώση. Βιβλία. Παντού. Υλικό μοναδικό. Εκδόσεις για τον ποιητή του Ταϋγέτου Νικηφόρο Βρεττάκο, εκδόσεις για ολόκληρη τη Λακωνία, βιβλία θεματικά για το Περιβάλλον και τη Γαστρονομία. Γυρίζοντας όμως και πάλι στην βραδιά της υποδοχής, έντονη ήταν η αίσθησή μας όσο περνούσε ο χρόνος ότι το Ταλετόν δεν σε καλεί απλά για να χαλαρώσεις! Σε φιλοξενεί για να σε αφυπνίσει! Να σε εμπνεύσει. Μια αίσθηση μοναδική!

       Ο Νικηφόρος Βρεττάκος - ποιητής του Ταύγετου - έχει εύλογα κυρίαρχη παρουσία.

     Η αγαπημένη μας γωνιά. Απλά τα έχει όλα....

Ένα ζευγάρι φίλων του Ξενώνα, η Μάρθα και ο Philippe, έχουν επιμεληθεί τη γαστρονομία της βραδιάς. Η παρέα υπέροχη, ζωντανή. Λυτρωτική επικοινωνία, μοίρασμα, χαρά. Είτε με τσίπουρο, είτε με κρασί, είτε με μεζέδες, είτε στα ωραία στρωμένα τραπέζια απολαμβάνοντας ένα γεύμα φτιαγμένο και σερβιρισμένο με μεράκι και αγάπη, είναι οι κουβέντες που μας δένουν. Η τριάς πάντως εξεπλάγη με την κυρία Μάρθα ….  που με το πάθος της ήρθε να μας θυμίσει «το δείπνο της Μπαμπέτ» της Κάρεν Μπλίξεν και το πώς στήνεται μια γαστρονομική γιορτή για τα μάτια αλλά και την κοιλιά! Ο κύριος Δώρος, διακριτικός οικοδεσπότης παραχωρεί τον πρώτο ρόλο στην παρέα. Η Κατερίνα, άοκνη συνεργάτιδά του μας κάνει να νιώσουμε ότι βρισκόμαστε με φίλους που απλά είχαμε καιρό να δούμε…

Τα χέρια της κυρίας Μάρθας έχουν πάρει φωτιά στο σερβίρισμα των ορεκτικών!

Το επόμενο πρωί μας βρίσκει ξεκούραστους στα διαμερίσματα του ξενώνα. Φοίβη, Ερατώ, Ωραία Ελένη.... Κάθε δωμάτιο έχει όνομα, προσωπικότητα αλλά και την υπογραφή του ιδιοκτήτη. Σε δυο επίπεδα το κάθε διαμέρισμα είναι μια φωλιά πραγματική. Με τζάκι και κρεβάτια … του ονείρου, ο χώρος ζεσταίνει τη καρδιά σου αλλά και σε ζεσταίνει κυριολεκτικά. Με τη μέθοδο της γεωθερμίας στο δάπεδο, η διαρρύθμισή του κάθε δωματίου, οι ποιοτικές λεπτομέρειές του σε δένουν και δε σε αφήνουν να τον αποχωριστείς. Ο ήχος του νερού από το σιντριβάνι της αυλής σου υπενθυμίζει τη μαγεία των φυσικών ήχων και … των φυσικών ρυθμών! Επιτέλους! Νιώθεις μια βαθιά ηρεμία να σε κατακλύζει…. Ηρεμία εσωτερική και ουσιαστική.

Κάθε δωμάτιο και όνομα. Κάθε δωμάτιο με τη δική του προσωπικότητα.

Η Ωραία Ελένη πάνω από την υποδοχή.

Στο συντριβάνι της αυλής, μια [ξύλινη] πάπια ακούραστα παρακολουθεί 

την εναλλαγή των εποχών και ...των επισκεπτών!

Συναντιόμαστε στο καθιστικό. Η Βιβή έχει προετοιμάσει το πρωινό για τον κόσμο δίνοντας όλη της τη μαεστρία. Βλέπεις το μπουφέ και νιώθεις ανήμπορος να «χαλάσεις την τόσο ωραία σύνθεση». Γεύσεις, μυρωδιές, εικόνες. Σαστίζουν οι αισθήσεις. Ένα πλούσιο πρωινό σε ένα χώρο που ξέρει από Γαστρονομία. Ο ξενώνας δεν έχει ειδικό εστιατόριο που να λειτουργεί ανεξάρτητα αλλά αυτός που θα διαβεί το κατώφλι του θα βρει καλούδια να απολαύσει. Από τσάι του βουνού με μελεκούνι [παραδοσιακό γλυκό όπως το παστέλι] έως ποικιλίες.

Όλα τα καλούδια σε περιμένουν στον μπουφέ του πρωινού.

                                   Δεν μπορείς να αφήσεις τίποτε που να μη το δοκιμάσεις.....

           Λάδι και ελιές - εύλογα - κάνουν αισθητή την παρουσία τους.

Τι να πεις για την πάστα φλώρα;

                  "Απόλυτος", μερακλίδικος ελληνικός.

Είναι μια όμορφη και κρύα Κυριακή. Η Μπριζίτ βάζει τη κουκούλα του μπουφάν – η ευαισθησία στα ώτα ήρθε με την πολυετή καλή σχέση της με τις μοτοσυκλέτες – ο Μέτρ κουκουλώθηκε επίσης [μάλλον για στιλιστική επιλογή το βλέπω…] και ο Δάσκαλος ταμπουρώθηκε πίσω από χοντρό πουλόβερ και μπουφάν.

Το Ταλετόν διαθέτει ποδήλατα για όσους θέλουν να κάνουν τη διαδρομή 

σε δυο τροχούς. Εδώ η Μπριζίτ έτοιμη να πάρει τας οδούς και τας ρήμας.

Δάσκαλε τι αναζητάς εκεί ψηλά;

Σχεδόν από editorial μόδας. Ο μέτρ αναμετράται με την ομορφιά του τοπίου.

Πρώτη στάση το γυναικείο μοναστήρι της Ζερμπίτσας. Ιστορικό μοναστήρι του 1650 και εμβληματικός προσκυνηματικός χώρος της Λακωνίας. Κατανυκτική η πρωινή λειτουργία σε ένα χώρο σκοτεινό και υποβλητικό που φωτίζουν κεριά, καθαρτήρια η εμπειρία της επίσκεψης σε ένα συγκρότημα το οποίο σε καθηλώνει με την πνευματικότητά του. 

                 Η είσοδος του Μοναστηριού της Ζερμπίτσας. Σχεδόν μεταφυσική.

Μικρές πινακίδες "υπενθύμισης" υπάρχουν παντού.

Η φθορά των τοιχογραφιών έχει αποκαλύψει τη "βασική χάραξη" του καλλιτέχνη 

δίνοντας στο αποτέλεσμα μια απρόβλεπτα σύγχρονη ματιά και αντίληψη.

                   Μπαίνοντας στο ναό. Λιγοστό το φως.... συγκλονιστικό όμως το συναίσθημα.

 Χωρίς λόγια...

Ο δρόμος μέσα από τους ελαιώνες μας φέρνει αρκετά χιλιόμετρα πιο μακριά, κοντά στην εθνική οδό Σπάρτης – Γυθείου. Δίπλα στη γραφική εκκλησούλα του Αγίου Βασιλείου περιδιαβαίνουμε τις ανασκαφικές εργασίες που έχουν φέρει στο φως οικιστικό συγκρότημα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας. Στοιχεία το ταυτίζουν με το παλάτι του Μενελάου και της Ωραίας Ελένης και αν σταθείς μόνο και μόνο στην ενέργεια αυτού του τόπου αποκλείεται να μη συμφωνήσεις. Οι κουβέντες που κάναμε αυτό το διήμερο μας άφησαν την αίσθηση ότι η αρχαιολογική αυτή ανακάλυψη θα παίξει εφεξής καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη του τόπου. Είναι μια πρόβλεψη την οποία θέλουμε και εμείς να συνυπογράψουμε. 

 Οι χώροι της ανασκαφής προστατευμένοι από τη βροχή.

Μέρος της ανασκαφής που εκτείνεται σε μεγάλη απόσταση και αρκετά επίπεδα.

    Μια τέτοια εικόνα συνοψίζει την "Ελλάδα".

Αρμονία σε κάθετο άξονα.

Επιστροφή στο Ξηροκάμπι για να βρεθούμε στο ανοιχτό θεατράκι του. Γαντζωμένο στο βράχο και με θέα στο κάμπο αυτός ο τόσο όμορφος χώρος έχει ήδη γράψει τη δική του ιστορία και υπόσχεται πολιτιστικές ανάσες που θα είναι σημαντικές για την «οξυγόνωση» του τόπου από εδώ και μπρός. Ο δραστήριος τοπικός πολιτιστικός σύλλογος και οι κάτοικοι έχουν μπει σε ένα δρόμο που μόνο ωραία πράγματα μπορεί να φέρει στο Ξηροκάμπι. 

 Η ματιά φεύγει στον πλούσιο ελαιόκαμπο. Βρισκόμαστε στο θέατρο του Ξηροκαμπίου.

 Λεπτομέρεια που δίνει ταυτότητα στο χώρο.

 Στην καρδιά του θεάτρου, μια όμορφη σύνθεση που σηματοδοτεί το "κέντρο".

Κάτω από το θέατρο βρίσκεται το ελληνιστικό γεφύρι. Το τοπίο έχει την πρωτόγονη ομορφιά του και μπορεί να λείπει η φροντίδα που θα δώσει στον ανυποψίαστο περαστικό την αξία αυτού του περάσματος αλλά εμείς είχαμε την τύχη να διαβάσουμε στο Ταλετόν ότι από εδώ περνούσε ο αρχαίος δρόμος που ένωνε την αρχαία Σπάρτη με την Καρδαμύλη και τη Μεσσηνία. Αν «αποτραβηχτείς» λίγο μπορείς να αφουγκραστείς τη κίνηση σε αυτό τον αρχαίο δρόμο….  

 Κατεβαίνοντας προς το Ελληνιστικό γεφύρι.

 Η Μπριζίτ κάνει μπριζιτιές με το φακό!

 Βαδίζοντας πάνω σε δρόμο αρχαίο...

Επόμενος σταθμός, το φαράγγι του Ανακώλου.  Πήραμε μια μικρή και απολύτως «εξωτερική» εικόνα αυτού του μοναδικού φυσικού μνημείου το οποίο από μόνο του αξίζει για να βρεθείς στο Ξηροκάμπι. Ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που ούτε οι περιγραφές ούτε οι φωτογραφίες μπορούν να συλλάβουν την ατμόσφαιρα ενός τόπου. Νιώθεις μικρός μπροστά στο φυσικό μεγαλείο αλλά κατά ένα παράξενο τρόπο όχι «μικρός και αδύναμος» αλλά «μικρός και συστοιχισμένος» σε αυτό το χορό της φυσικής ομορφιάς.

 Έργα της Φύσης που δημιουργούν δέος.

 Λίγο πριν μπει ο Χειμώνας, λίγο πρίν τις βροχές και τα χιόνια, 

τα παραπόταμα αργοκυλάνε ακόμα ήρεμα..

 Κλίμακες..

Περπατάμε στο χωριό. Το πρώτο ξεροβόρι έχει κλείσει τους ανθρώπους στα σπίτια τους, η πλατεία – καρδιά του Ξηροκαμπίου - όμως πάλλεται. Διαπιστώνουμε πως το αυθεντικό και το παραδοσιακό έρχονται χέρι χέρι με «πλαστικούς» νεωτερισμούς αλλά παρόλο αυτά συμφωνούμε πως αυτός ο τόπος έχει όλες τις δυνατότητες να γίνει προορισμός. Το Ξηροκάμπι έχει όλα όσα επιζητά ένας συνειδητός περιηγητής και όχι ο ευκαιριακός τουρίστας….

 Το Παραδοσιακό - ευτυχώς - αντιστέκεται. Πρέπει όμως να "αντεπιτεθεί"!

 Ωραία Πύλη!

 Ο ντόπιος μάστορας αν μη τι άλλο αγαπάει τη θάλασσα!

 Λωτός. Ένα γλυπτό.

    Πλούσιοι οι καρποί.

Σε ένα τόπο της ελιάς δεν μπορούσαμε παρά να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μια ελιά – μνημείο. Στη Κυδωνίτσα, δίπλα στο Ξηροκάμπι, περπατήσαμε στους ελαιώνες [μέρος ενός ωραία σχεδιασμένου μονοπατιού για το οποίο αποσπάσαμε «ολλανδικής προέλευσης» πληροφορίες και χάρτη στο Ταλετόν] για να καταλήξουμε σε ένα ιερό δέντρο που σε καθηλώνει με τον όγκο του αλλά και την αύρα της Ιστορίας που φέρει. Μάνα ελιά. Αιώνια ελιά. Αιώνια κληρονομιά.

 Ένα ζευγάρι Ολλανδών κατοίκων, λάτρεις του τόπου, δημιούργησαν αυτούς τους πολύτιμους χάρτες μονοπατιών και διαδρομών. Σίγουρα μπορείτε να τους βρείτε στο Ταλετόν.

 Ελιά - Χρόνος - Ιστορία.

 Ο κάμπος έρχεται σαν ανάσα.

 Ελαιοχώραφο. Λεπτομέρεια...

 Η εποχή επιβάλλει μάζεμα αγριόχορτων...

 Η ελαιοκομιδή έχει ξεκινήσει.

 Το δώρο της ελιάς.

Απόγευμα πια και χαλάρωση στο Ταλετόν. Συζήτηση με τον κύριο Δώρο και τη Βιβή. Μοιραζόμαστε τον ενθουσιασμό μας, συζητάμε για το αύριο. Οι Lakonistas δηλώνουμε πολύ αισιόδοξοι. Ξηροκάμπι και Ταλετόν είναι εδώ για να δώσουν στους Έλληνες και τους ξένους επισκέπτες μια ξεχωριστή περιηγητική εμπειρία…. Στο Ξηροκάμπι ανθίζει κάτι νέο και υπέροχο! Το νιώσαμε και σπεύδουμε να το μοιραστούμε! 

    Η ρεσεψιόν. Ένα μικρό stand που εκφράζει τη δημιουργικότητα του Ταλετόν.

 Νεανικό σκίτσο του ιδιοκτήτη. Μια γωνιά με άρωμα Ιταλίας με την οποία υπάρχουν δεσμοί.

  Ταλετόν. Ένας φιλόξενος χώρος με το δικό του "φώς"...